Koniec zaśnienia – epoka Wodniczki

„Miałeś kiedyś sen, który wydawał Ci się prawdziwy? A gdybyś nie mógł się z niego obudzić? Jak odróżniłbyś świat snu od realnego?”

cytat z filmu Matrix

Nowy Rok witamy zawsze z nowymi nadziejami i wiarą, że będzie lepszy od poprzedniego. Pomijając kwestię, że sama data rozpoczęcia Nowego Roku jest umowna i odwołując się do Mądrości starożytnych przekazów nastawmy się na to, że żyjemy w wyjątkowym czasie i że czeka nas wyjątkowy rok!

Owa wyjątkowość wiąże się m.in. z przełomem epok – wychodzimy z epoki Ryb i wchodzimy w epokę Wodnika. Odstawiwszy na bok spór o to kiedy owa epoka dokładnie się zaczyna i czując, że to my kreujemy rzeczywistość uznajmy, że właśnie teraz!

Ciekawe, że w starożytnych koncepcjach pora dnia odpowiadająca Rybom to przedświt a pora odpowiadająca Wodnikowi to świt. Przedświt to czas kiedy noc jeszcze nie ustąpiła a dzień jeszcze nie nastał. To stan pomiędzy, stan pośredni, stan tuż przed narodzeniem nowego dnia. Czy przełom epok jest szansą na nowe narodziny? Czy w końcu obudzimy się o świcie jako wolni ludzie czy pozostaniemy uśpieni i zniewoleni? Epoki związane są ze znakami zodiaku, a te z kolei wywodzą się z mitologii. Bardzo trudno jest dotrzeć do pierwotnej wersji mitu – były one zmieniane na patriarchalną modłę aby sankcjonować boski porządek i zniekształcać prawdę o ludzkiej mocy. Najstarsza część mitu o Rybach mówi o Afrodycie i nimfie kwiatów, które uciekają przed bogiem, który chce je zgwałcić. Zeus, który jawi się jako opiekun mówi, że chce je ochronić zamienia je w ryby i umieszcza w rzece, w sieci! Podstępnie złapane w sieć zostają tam na zawsze uwięzione. Czy patriarchalna epoka Ryb z dominującą, monoteistyczną religią męskiego boga uwięziła i zniewoliła energię żeńską? Czy religia jest jedną z najgorszych sieci, w której więziona jest Esencja Życia (energia żeńska) i w związku z tym więzione są nasze dusze? Czy uśpione zostały nie tylko nasze serca ale i rozum, że nie chcemy zobaczyć ohydnych zbrodni kościoła kulminujących w przemocy seksualnej wobec tych których mamy bezwzględnie chronić (kobiet i dzieci)? Czy nadzieję ma przynieść epoka Wodnika? O ile to jest Wodnik jako mężczyzna to na pewno nie!

W mitologii Wodnik (z greckiego Hydrochoos – rozlewający wodę) to Ganimedes – piękny młodzieniec i kochanek Zeusa, którego pan Olimpu uczynił podczaszym bogów. Ale aby tak się stało usunął z tej funkcji Hebe – to ona pierwotnie była podczaszą bogów. Ciekawe, że urodzona w sposób partenogenetyczny (bez udziału mężczyzny) znała tajemnicę młodości, zdrowia, nieśmiertelności i Sekret Nektaru. Dlaczego ów Sekret związany jest z kobietą Hebe – Wodniczką?! Czy chcąc nas uczynić chorymi i śmiertelnymi bogowie blokują w kobiecie źródło nektaru, czy naturalny nektar życia (żeński) zastąpili sztucznym (męskim)? Czy wraz z powrotem Wodniczki przyniesie nam ona Puchar Rosy? Ten piękny symbol powiązany jest z kwiatem róży – atrybutem wszystkich bogiń stojących na straży świętej żeńskości (m.in. Afrodyty – Wenus). Niezwykłe jest to, że planeta Wenus w czasie swojej wędrówki po niebie tworzy niezwykłą figurę – Mistyczną Różę. Ta cudowna planeta jako gwiazda poranna i wieczorna związana jest z sercem i łonem kobiety. Inny piękny przekaz mówi, że teraz odradza się na Ziemi Sekret Róży (sekret kwiatowego nektaru). Wraz z nim może się odrodzić „bractwo Róży” – mężczyźni połączeni ideą odbudowania w sobie świętej męskości i odradza się coś co możemy nazwać „siostrzeństwem Róży” – święta żeńskość w kobietach, które pomagają sobie nawzajem w odkryciu tego sekretu. Kiedy koncentrujemy się na tym co w nas wszystkich szlachetne i wzniosłe szybko odbudujemy starożytną prawdę o sobie. Czy chcemy usłyszeć prawdę o sobie? Jak powiedział F. Nietzsche „czasami ludzie nie chcą słyszeć prawdy ponieważ nie chcą, aby ich złudzenia zostały zniszczone”.