Święta Żeńskość – przebudzenie

Kobiety zawsze były wielką tajemnicą i z jednej strony wyraża się wobec nich uwielbienie, zachwyt i fascynację a z drugiej strony były one i są przedmiotem dominacji, ucisku i przemocy, prowadzącej do ich zniewolenia.

Kobieta może być zniewalana przez mężczyzn, przez inne kobiety (te, które zatraciły swoją świętą żeńskość) i przez samą siebie kiedy staje się zbyt uległa lub zbyt dominująca i męska.

W tej „patriarchalnej grze” wspomaganej przez systemy religijne, społeczne i obyczajowe chodzi o jedno – zniszczenie sekretu świętej żeńskości.

Święta żeńskość to moc każdej kobiety, moc związana z jej wrażliwą, łagodną, intuicyjną, empatyczną i kochającą stroną.

Święta żeńskość to nieograniczony stwórczy potencjał, moc kreacji, samouzdrawianie i samooczyszczenie.

Święta żeńskość to moc transformacji wszystkich niskich energii w światło, to cudowna przemiana brzydkiego kaczątka w pięknego, białego łabędzia. Każda z kobiet posiada tą moc i dzięki niej ma do odegrania wspaniałą rolę w uczynieniu tego świata lepszym.

Święta żeńskość to moc zmieniająca świat bez potrzeby stosowania siły, bez walki i przemocy, bez ingerencji w cokolwiek lub kogokolwiek na zewnątrz.

Można ją przyrównać do taoistycznej zasady „wei – wu wei” (działanie bez działania), która przynosi pożądany efekt bez wysiłku a jedynym działaniem jest podróż do wewnętrznego, świętego wymiaru. Ten święty wymiar zawiera esencję Waszej żeńskości i jest konkretnym, energetycznym ale też czysto fizycznym miejscem w Waszym ciele. Przez wieki próbowano oddzielić Kobiety od tego wymiaru, oddzielając duchowość i cielesność.

Ciało i seksualność były „nieczyste” i „grzeszne” z samej swej natury. Wszelkie próby poznania sekretów swojego ciała i seksualności, sekretów układu hormonalnego i tajemnicy orgazmu, były oczywiście podszeptem samego szatana. Kobieta i jej ciało przez wieki były poddane władzy i dominacji mężczyzn. W systemie patriarchalnym wzorce społeczne, rodzinne i obyczajowe wspierały religię ugruntowując w Kobiecie poczucie niedoskonałości, winy i wstydu oraz wzorzec zależności od mężczyzn. Ale zanim przybyli patriarchalni bogowie i ich słudzy i usunęli Kobietę – Boginię w cień, Kobiecie i jej ciału oddawano nie tylko należyty szacunek ale także cześć i adorację. Kobieta była ucieleśnieniem Pramatki, Matki – Ziemi, Esencji Życia.

Dawne kultury wiedziały i czuły, że bez wolnych i świadomych Kobiet życie zamiera a ludzie stają się coraz bardziej nie-ludzcy. Kobieta utożsamiana była z boską świątynią a jej łono określano jako Boską Macierz.

Choć pojęcie macierzy odnajdujemy współcześnie głównie w matematyce to pierwotnie oznacza ono: Pramatkę, Matkę, Prakolebkę, Kolebkę, Pierwotną Siedzibę, Miejsce Narodzin, Pierwotną Ojczyznę, Matrycę.

Czy owa matryca Macierz jest kwiatem życia, mistyczną różą, świątynią światła, zawierającą w sobie unikalny wzór życia?

Można próbować zniszczyć ten wzór wpajając Kobiecie poczucie grzechu, nieczystości i wstydu i stosując wobec niej przemoc fizyczną i psychiczną.

Współcześnie próbuje zniszczyć się kwiat życia kreując fałszywy wzorzec seksualności, cielesności, pseudo mocy ukrytej we wdziękach ciała – ale jak wszyscy czujemy to bardzo ciemna strona mocy.

Kultura masowa mając na usługach media, reklamę, przemysł filmowy i rozrywkowy w ślad za fałszywym wzorcem cielesności kreuje określony model seksualności, który każe gonić nam za szybkim, kompulsywnym, fizjologicznym seksem, który oddziela nas coraz bardziej od naszego serca i gubi światło naszej duszy. Zbrukanie ciała, w którym celują media jest próbą zbrukania świętej żeńskości. Jej przywrócenie to ponowne połączenie ciała, serca i duszy w jedną całość. W linii żeńskiej istnieje niepodzielne połączenie między ośrodkiem seksualnym, sercem i duszą. Miłość do siebie samego jest podstawą ponownego, wewnętrznego zjednoczenia. Podstawowy wyrazem miłości jest szacunek do samego siebie, do całej swojej istoty, a więc także do swojego ciała. Linia żeńska chce przywrócić Kobietom m.in. mądrość w podejściu do siebie i szanowaniu swoich granic. Ciało Kobiety nie tylko symbolicznie ale dosłownie jest Świątynią Światła.

Niezależnie od tego czego doświadczały Kobiety nie da się zniszczyć kobiecej esencji życia. Jest ona wieczna w Kobietach i w każdej chwili może się odrodzić. Z przestrzeni wieków głos cudownych Kobiet mówi, że jest to czas przebudzenia, czas świetlistego brzasku, praświt, początkujący odrodzenie Ziemi i Świętej Żeńskości. To jest czas Kobiet.